Murat Kirişçi

Ey İnsana Seslenen!

Ey gökyüzüne, çiçeğe, okyanusa, rüzgara ve insana seslenen!
Fıtratı hatırlatıyorsun bana,
Yaşam dolu olmakla ölüm arasındaki ebedi bağlantıyı da.
Görünüşümle olan birlikteliğime
Anlam katıyorsun sözlerinle.
Nedendir, nicedir demelerime
Cevap veriyorsun
Da ben anlamazsam eğer
İçimde taşıdığıma yüklüyorsun beni.
Etim kemiğim mi aldatıyor acaba diğerlerini
Yoksa ben bir kulum demek mi gerekiyor bağırırcasına,
Derinelere dalamayışım korkudan mı
Becereksizlikten belki de
Gerçeği biliyorum ama
Hatırlatman korkutuyor beni.
Kul olamadın der gibisin bana
Ne demek lazım düşer biliyorum
Ama haykıramıyorum, söyleyemiyorum
Hatta fısıldıyamıyorum
Kendi kulaklarıma bile.
Bedava dediklerin geliyor hatıralarıma
Bedava yaşamıyorum bu dünyada
Emre itaat bedeli
Ben itaat etmiyorum
Maharet burada ancak
Ben yapamıyorum, yapmıyor muyum yoksa?
Övünüyorum gereksizliklerimle
Bana verilenlerle
Verene tabi olmak yerine.
Yaldızlı sözlere en çok ben tutuluyorum
Kandırmak istercesine dünyayı,
Biliyorum görüyorsun
İçimde taşıdığım beni.