İsmail Gürel

Srebrenica

Insan, varolma sürecinde, tarihin derinliklerinden günümüze degin nice çaglari, nice siyasal devrimleri, bu çaglarin içinde toplumsal varolus ve yokoluslari da beraber yasadi. Bu sürecin içinde nice insan, nice çocuk ve nice umutlar beraberinde yüregimize kazindi.Oysa Yeryüzü kurulalı beri süre gelen bir savaş var insanlar arasında.Habil ile Kabil'lerin yeni versiyonları süslüyor ekranları.Bu, boğa güreşindeki matador ile boğa arasındaki çekişmeye benziyor kimi zaman.Oyunun kuralı belli.Ve aktörler rollerini oynamada hiç zorlanmıyor.Bir tarafta güçlüler ve soylular (!) ve diğer tarafta masumlar...

Yer,mekan hiç önemli değil,zaman önemli değil.Ülkelerin gelişmişlik düzeyleri,refah yapıları hiç önemli değil.

Iyiler her zaman zulüm gören mazlumları oluşturuyor.Ve iyi oldugumuz için hayatımız tehlikede!

Günümüzde herşey kültürleşiyor ve tüketime hazır birer unsur haline geliyor.Tüketen ve tüketilen bir grup oluşmuş durumda yerkürede. Bu popüler kültürün bir yansıması olarak cola kültürüne de denk düşebiliyor,soylu kültürün bir yansıması olarak zulüm kültürüne de.

Evleri yakilarak topraklarindan sürgün edilenler ve zoraki göçler daha bir gün yüzüne çıktı. Ve baski ve zulüm kültürü beraberinde direnis ve özgürlük olgusunu beraberinde gelistirerek, "zoraki savunma" kültürünü dogurdu.

Hep sömürüldük,itildik,öteki mahallenin hatta öteki coğrafyaların çocukları olduk,zulüm gördük.

Taş attık, zulüm gecelerini aydınlatan taşlar.Çoğu zaman güçsüz kaldık,yalnız bırakıldık.Dua ettik ve yalnız olmadıgımızı anladık. 

Bizler zulme taş atan küçük bir çocugun gözlerindeki ışıltı ve kalbindekli inancı seçiyoruz.Bizler iyiliği ve onurlu olanı seçiyoruz.’Ekmek değil istediğimiz, izzetli bir yaşam’ diliyoruz. 

Oysa bizden, başımızı öne eğip her müzikte dans etmemizi istiyorlar.Bizler bir kuklayız gözlerinde, ve değer vermedikleri ve yüzümüze baktıklarında tiksindikleri.

Hayat bizim için, gözleri kısarak söylenen hüzünlü bir şarkı artık.En kötü ihtimalin, daha doğrusu en iyi ihtimalin ölüm oldugu düşüncesi iliklerimizi kaplayan.

Ey insanlar, ey dünya düzenleri,ey sistemler, ey çöküşün sistemleri..

Toplu mezarlarınız,katliamlarınız bizi hayata baglayan birer unsur artık.

İyi oldugumuz için kalplerimiz bir.

Ve onun için basımızı önümüze eğip her müzikte dans etmeyeceğiz.

yenilgiyi kabul etmiyoruz, savaş yeni başlıyor …

İsmail Gürel

ismailgurel@darvakit.com