Esra Demir

Bazı sözcükler var seni bana getiren..

       Bazı sözcükler vardır yaşayan ve yaşatan. Her ağızdan döküldüğünde aynı olduğunu sansan da, rengini veren nefes yaşatır yaşamaya hazır benliklerini..Ve çıktığı dile yakıştığı sürece varlığı çıplak kulakla duyulur..”Düş” deyince yaşarım düşleri. Birer birer gezinir gözlerimde gözlerin. Yine düş deyince sen yanımda olursun, beraber kendimizi manyak ilan ederiz. Keşke normal olsaydık deriz, ve sonra zaman mekan tanımadan uçarız göklerde. Hayatı idame ettirecek şeylere kendimizi yormadan boyun eğeriz senle. Normal olmayan adamlar gibi düşünürüz yine.. Ellerini her zaman duyabilirim, gözlerin benim de olur. Paylaşımlar kavgasız ve şartsız şurtsuz, normal olmayan sevdalarda yoğrulur.. Düş deyince kurmaya kalmaz düşleri sıraya. Rüzgar hızında akarak yaşanır her şey.. Sen ‘yok’ der gibi “hiç bi şey”  denen o mel’un kelimeyi fütursuzca sarfedince,  ben yine severim seni. Ve hiç bi şey olmak isterim diline aldığın için, dilinden çıkıp gözlerine dokunmak isterim..’r’ si fazla olur, tıpkı ben gibi …

       “Bitti” demeye fırsat mı kaldı, olmayan bitmez biliriz. Vurgusu güzel dudaklarından dökülse bile razı olan var. Başka şeye gerek var mı sözcüklerin yeter koparan ve bağlayan.. Varlığımı bildiğin yıllar ayları acımasız haznesinde biriktirirken, sözcüklerine bağlı yaşanan bir hayatın zorluğu serilir gözlerimin önüne..gözlerini arar gözlerim.... her ne kadar istenmeseler de.

ed